Pisałam już o Królewnie Śniegu, zatem czas na śpiącą królewnę. (Swoją drogą, Disney’owska wersja zawsze wzbudzała we mnie zachwyt! Zwłaszcza przybycie trzech wróżek…)

Ostatnio zauważam, że istnieje syndrom takiej Śpiącej Królewny (nie tylko u innych i nie tylko z książek). Po prostu: jestem piękna, więc teraz się położę, poczekam, odpocznę, bo co więcej: jestem już zmęczona (zawsze dobry, trafny argument!) albo... nie mam czasu na nic – istnieją takie śpiące królewny-lunatyczki! (Jakby w odwrotnym kierunku.) Nie jest to dosłowne przeniesienie, ale zawiera w sobie szereg zachowań. Kobieta zdobyła (mężczyznę życia, pozycję) i myśli, że tak już zostanie. Że jest na szczycie i więcej pracy nie potrzeba. Oby zostało, jak najbardziej! Ale przecież życie ucieka i wszystko, co piękne potrzebuje rozwoju. Kwiat, o który się nie dba, marnieje przecież.

Podśmiewamy się ze stwierdzenia, że kobiety mają nadzieję, iż mężczyźni po ślubie się zmienią (a oni się nie zmieniają), a mężczyźni liczą na to, że one się nie zmienią (a one się zmieniają). Oczywiste, że wiek, doświadczenia, praca, macierzyństwo – kształtują, wyostrzają pewne kwestie, inne łagodzą. Ale kształtowanie, jak każda czynność, może iść w stronę poprawy lub pogorszenia. Mężczyzna naprawdę może kochać wiernie, ale musi mieć, o co walczyć. W byciu razem potrzeba ciągłych iskierek pobudzających do trwania i kochania. A to wszystko wychodzi z Nas. Nie jest czymś, co przychodzi samo.

Na początku znajomości, przy etapie „zdobywania” każdy chce pokazać się ze strony nieskazitelnej. Panie dbają o wystrzałowe ubrania, staranny makijaż, nienaganną mowę i uśmiech. Panowie starają się o niespodziankę, o kwiatki, o zagadywanie na inteligentne tematy. I tak powoli do przodu, aż się poznają już ze wszystkich stron, aż będą wiedzieli wszystko o swoich ułomnościach. Tak wiele, że już nikt tyle nie wie. Że nagle są w posiadaniu wiedzy niemal zabójczej, oczerniającej. To dobrze. Bez tego nie ma miłości (bez ułomności, bez słabości), bez tego nie ma człowieka. Ale co dalej? Czy życie nas tak po prostu wy-kiwa? Piękne jest, że można chcieć dla drugiej osoby stawać się lepszym. Że można samego siebie ganić. Że można z siebie rezygnować.

A dalej, właśnie usypiamy chętnie. I nie tylko księżniczki, rycerze też. Znamy się na wylot, rozczarowaliśmy się: ty nie jesteś idealny! A tu zonk. Kiedy zaczynamy od drugiej strony: ja nie jestem idealna/idealny wszystko przybiera inny obrót. Nie mogę spać, muszę działać. Muszę powracać do siebie, do pierwszych spotkań. Muszę poznawać na nowo. Czy druga osoba może nas zmienić? Często bronimy się, chcemy ochronić swoją indywidualność. „Musisz mnie zaakceptować.” Ale jest coś znacznie większego: że można zmieniać się samemu siłą woli, wysiłkiem, pragnieniem. Na lepsze i nie kosztem ‘siebie’.

Jeszcze zima, ale już na wychodnym. Po niej na pewno przyjdzie wiosna (albo od razu lato). Warto się już przebudzić. Z-wiosennieć. Roz-maić.

/Bywają też i zaspani rycerze. I nie wiem jeszcze jaka jest zależność: kto pierwszy się poddaje: ona czy on? Kto szybciej zasypia?...

KW