Zakładam, że wielu z nas na walentynki wybrało (albo chciało wybrać, albo chociaż rozważało) wyjście do kina. Ten wybór stanął także przed nami i naszymi rodzicami. Nasza chęć napotkała na dość dużą przeszkodę. Bo i co warto obejrzeć, kiedy wszystkie romantyczne, zareklamowane, niezbyt ciężkie filmy zapowiadają się, mówiąc najogólniej, mało wartościowo i bardzo… czy po prostu za bardzo erotycznie.

Oto przegląd propozycji, których nie wybraliśmy:

„Och, Karol 2” Według zapowiedzi główny bohater, który obraca się w gronie kilku kochanek, zostaje postawiony w sytuacji zaplanowanej zemsty, w której dowie się, „czym jest życie seksualne na wysokich obrotach”. Dowie się tego Karol czy raczej widz?

„Wojna żeńsko-męska” (premiera 25 lutego, ale dla wszystkich zakochanych w walentynki także puszczano). „To film dla bezpruderyjnego widza, otwartego na nowe doznania…” Główna bohaterka Basia zostaje dziennikarką „wyuzdanego magazynu dla pań”. Nie do końca uniknęliśmy „Wojny…”. W końcu od tego są reklamy przed seansem.

Innych filmów z działu romantycznych nie zaryzykowaliśmy. Choć przez to mogliśmy ominąć coś naprawdę ciekawego. I jeśli tylko znaleźliście jakiś romantyczny dobry i obecnie wyświetlany na ekranach film, to koniecznie się podzielcie.

Wybraliśmy się ostatecznie na polecanego już wcześniej „Jak zostać królem”.  Ciężko byłoby znaleźć w jego opisach coś związanego z erotyką. Jak jednak w każdym filmie znalazł się i tu wątek miłosny, bardzo subtelny. Miłość żony do jej męża-jąkały (nota bene: księcia i potem króla). Wielka miłość. W sam raz na walentynki.

Zaczarowana, reż. Kevin Lima

Ten, kto został wychowany na bajkach Disneya, nigdy z nich nie wyrasta. (A tu należne miejsce na podziękowania dla Mamy za setki godzin spędzonych na oglądaniu tychże filmów.) Ale „dzisiejszy Disney” to już nie „to” – zwykliśmy myśleć, tęskniąc za Małą Syrenką i Bambim. A jednak… Mnie zaczarował znów. Jak za dawnych lat. Trafił wprost w młodzieńcze serce, przygotowane, by ponownie uwierzyć w historie o książętach i królewnach.

Giselle, za przyczyną zawistnej czarownicy (nb. niedoszłej teściowej) trafia wprost z Krainy Szczęścia Andalasii do świata, z którego nigdy się nie powraca – do Nowego Jorku. Zderzenie tych dwóch krain jest szokiem dla Królewny oczekującej na ślub z wybrankiem serca – Księciem Edwardem. Zebranym doświadczeniom pięknej, romantycznej i idealnej miłości zaprzecza co krok obserwacja relacji międzyludzkich w „realnym” świecie. Tutaj ludzie rozwodzą się, kłócą. Tutaj pobierają się z rozsądku, po długich przemyślanych decyzjach i wielu, wielu randkach. Tutaj zdradzają. Tutaj nie wierzą, że Książę może odnaleźć swoją ukochaną (przecież prędzej zwątpi w jej istnienie!) Szereg perypetii, zaskakujących zwrotów akcji, pięknych sentencji oraz wymalowanej prawdy o wielkiej miłości – to wszystko zawiera „Zaczarowana” – by na końcu, po zachwianiu światopoglądu bohaterów – powrócić znów do sedna bajkowości – o całkiem nowej jakości, z nie zaplanowanym scenariuszem.

Całkiem znajoma to sytuacja. Dziecięce marzenia – zderzenie z brutalnym światem dorosłości – i powrót marzeń…, tym razem spełnionych (choć zwykle inaczej niż nam się wydawało...). Takiego za-czarowania i za-kochania życzę Wszystkim, którzy wpadli w naszą dolinę (Zwłaszcza nie wychowanym na Disneyu).

____________________________________________

Gwoli ścisłości słów kilka o filozofii Księżniczki Giselle:

1. W miłości czas nie gra roli. Miłość nie patrzy na zegarek.
2. Książę to jest ten jeden-jedyny przeznaczony danej królewnie. I trzeba na niego czekać. A gdy przyjdzie, przyjąć Go.
3. Trzeba ufać w dobro i piękno ludzi. Tak jak i w piękno świata. I nie wątpić wcale, ze dobro zło zwycięża.
4. W miłości należy okazywać sobie uczucia słowami i uczynkami. Skąd druga osoba wiedzieć ma, że ją kocham?
5. Wielkie to pragnienie – aby wszyscy byli kochani i aby kochali.
6. Należy umieć dziwić się i pytać.
7. Trzeba mocno ufać miłości i drugiej osoby. Za-wierzyć jej.
8. Być cierpliwym – wielka sztuka.
9. Miłość jest wieczna. Bajki są nieśmiertelne.
10. W relacji miłości należy słuchać głosu serc: swojego i tego drugiego.

Szkoła uczuć, Reż. Adam Shankman

„Szkoła uczuć” najniezwyklejsza opowieść o Postawie, o Miłości, która kształtuje, żłobi i drąży strukturę ludzką jak W I A T R.

Przy każdym kolejnym oglądaniu „Szkoły uczuć” nie hamuję łez, żeby wypłakać do końca wzruszenia, podziw, niezgodę, złość, smutek – wypłakać wszystkie uczucia. Ale ten film (dziś już niemalże kultowy) to nie lekcja łkania, nie lekcja emocji. Nie melodramat w najprostszej formie. To nauka czegoś o wiele większego – Postawy Miłości.

Historia Jamie i Landona jest nietuzinkowa, nie hollywoodzka, nie bollywoodzka, nie disney’owska. Ona – wierząca córka pastora, pilna uczennica, utalentowana aktorsko i wokalnie, działająca charytatywnie i trzymająca się listy największych marzeń życia. On – niepokorny, rozpieszczony, pewny siebie, zbuntowany nastolatek. Ścierające się światy, dwa fronty, dwie racje, biegunowe perspektywy patrzenia. Takie tło gruntuje miłość trudną, która staje się jeszcze bardziej skomplikowana od chwili ujawnienia tragedii choroby. Miłość staje się tu silniejsza od śmierci, mocniejsza od kruchości, potężniejsza od ułomności ludzkiego charakteru. Miłość staje się budulcem Nowego Człowieka.

Film nie gra ani na emocjach widza, ani na emocjach bohaterów. A jeśli tak ktoś by sądził – to jest pozorne, może wierzchnie dno. „Szkoła uczuć” najbardziej niezwykła opowieść o Postawie, o Miłości, która kształtuje, żłobi i drąży strukturę ludzką jak W I A T R. . . To historia bardziej o Nim niż o Niej – co jest bardzo cenne, nieschematyczne. Landon jak prawdziwy mężczyzna walczy do końca, trzyma się do końca swojego zdania, a pod wpływem Jednej Kobiety potrafi rzucić wszystko. Zaryzykować. Rzucić się w przepaść.

Stajemy się świadkami cudów, jakie czyni Wiara, Nadzieja i Miłość. A z nich najwięcej oczywiście, Miłość.

„Kto nigdy nie żył”  reż. Andrzej Seweryn, Polska 2006

Fabuła filmu wygląda w skrócie tak: Warszawa. Ks. Jan (Michał Żebrowski) jest ‘specjalistą’ od pracy duszpasterskiej z narkomanami. Z lepszymi czy gorszymi skutkami – pomaga młodym ludziom. Punktem zwrotnym i przewartościowującym jest moment wykrycia wirusa HIV u kapłan. Odtąd mężczyzna będzie toczył walkę przeplatającą się ze spokojnym poddaniem… O ile można w ogóle używać tu takich kategorii.

Chciałabym zwrócić uwagę na kapitalną jest piosenka filmowa (wyk. Robert Janowski). Polecam serdecznie do posłuchania i rozważenia. (Radzę nie słuchać zbyt często, jeśli piosenka ma nie wwiercić się w pamięć) Ma w sobie coś, co sprawia, że nie chce się marnować życia.

Kto nigdy nie żył, nigdy nie umiera
Nic nie utraci ten, co nie miał nic
Ten, kto nie kochał, nie wie co tęsknota
Nie wie, co gorycz, kto bez marzeń śnił

Co piękne jest, także jest i dobre
Ziemia, morze i gwiazdy
Księżyc, słońca blask

Lecz poza nimi, trwoga i cierpienie
A tam gdzie miłość, tam podąża śmierć…

Wydają się absurdalne takie frazy, że za miłością podąża śmierć. A jednak. Tak jak i za życiem. Każdy żyjący tutaj musi pogodzić się z odejściem. Dostając dużo (np. miłości), trzeba być świadomym, jak wiele można utracić. Kochając, można zaznać, czym jest tęsknota.

Piękno i dobro (kalokagatia) – podważane współcześnie jako jedność, tkwi jednak w naszej europejskiej, po platońskiej rzeczywistości i mentalności (przecież dobra królewna musiała być piękna, a wiedźma – zła). Dobrze, że tkwi. Bo nawet jak za nimi pędzi cierpienie, to jakoś lżej. Zwłaszcza w miłości (jakąkolwiek formę drogi miłość ta by miała).

Chciałbym zaprosić dziś do obejrzenia pięknej opowieści o potężnej mocy miłości. Dobry film nie tylko na pochmurny dzień.

Film przedstawia historię miłości Chrisa Nilsena (Robin Williams) i jego żony Annie (Annabella Sciorra). Kiedy ich dzieci giną tragicznie w wypadku samochodowym Annie wpada w głęboką depresję, ich związek przeżywa trudności. Na domiar złego Chris również ginie w wypadku samochodowym. Trafia do nieba, które stworzone jest z farb i wizji malarskich jego żony. Niesamowite efekty specjalne pokazują niezwykle piękną wizję nieba. Malownicze, pełne ciepła i kolrów gdzie czujesz się jak w domu, a może i lepiej. Ale w tym niebie brakuje Chrisowi jego ukochanej żony. Wędrując po niebie odnajduje dusze swoich dzieci i dowiaduje się od nich, że Annie targnęła się na swoje życie i trafiła na samo dno piekła. Chris wyrusza by odzykać swoją miłość.

Oprócz pięknej wizji nieba ukazuje się naszym oczom przerażająca wizja piekła. Film niesie ze sobą sporą dawkę emocji i budzi wiele refleksji. Gorąco polecam! Piękny film.

Uwaga pierwsza: nie jest to recenzja

Uwaga druga: jest subiektywne odczytanie

Epoka Lodowcowa 3 porusza niezwykle ciekawe tematy: rodziny, przyjaźni, miłości, męskości-kobiecości, ojcostwa-macierzyństwa. Oczywiście wszystko w konwencji zwierzęcych postaci, obładowane humorem, ale przede wszystkim - dużą mądrością.

Mamut Maniek czeka na potomka. Przeżywa to o wiele bardziej od swojej ukochanej Eli. Przygotowuje się do roli ojca trochę na opak, staje przed nim bez wątpienia nowe, wielkie wyzwanie. Ostatecznie - pomimo zapominalskości i tchórzliwości właściwej słoniowatym - udaje mu się wejść w tą „męską" rolę z klasą!

A przyjście na świat słodkiej, okrągłej i pokrytej włoskami Brzoskwinki rozmiękcza wszystkich serca i pozwala każdej postaci w stadzie na nowo odkryć swoje miejsce w „rodzinie".

Tymczasem leniwiec Sid nadmiernie odczuwa swój instynkt ojcowski (czy też macierzyński?;-) Kradnie znalezione jaja i  staje się „mamą" dla 3 tyranozaurów! Siła tego uczucia i zdeterminowanie zwierzaka posuwają się tak daleko, że próbuje stawić czoła nawet zezłoszczonej dinozaurzycy (co w całym filmie jest punktem zwrotnym akcji).
Co ciekawe, nie tylko leniwiec czuje instynkt. Także wielki gad potrafi okazać czułość swoim dzieciom.

Tymczasem tygrys Diego boryka się z problemem rozumienia swojego „powołania", swojej roli w stadzie, swojej - rzekłabym „męskości". Czuje swoją bezsilność, ale też swoje męskie pragnienia do bycia wolnym, niezależnym  i dzikim.

Warto też wspomnieć o wiewiórce, która... zakochuje się. Co prawda w rywalce o orzecha i w przedstawiciele trochę bardziej rozwiniętej w toku ewolucji. Ale cóż, miłość nie wybiera...

6. część Harrego Pottera - inna niż wszystkie. W tej części, w przeciwieństwie do poprzednich, bardziej przejawia się motyw dobra i poświęcenia. Główny bohater boryka się jak zwykle z moralnymi dylematami, ale wie, że jedyną drogą do ocalenia przyjaciół jest poświęcenie. Podejmuje misję, którą rozpoczyna jego profesor, a zarazem przyjaciel - Dyrektor Hogwartu Dumbledor. Jest on również dla niego wzorem, bo za cenę własnego życia pomaga Harremu. Harry wie, że jest wybrańcem i jedynym czarodziejem, który może pokonać złego Lorda Voldemorta i godzi się na ten los. Choć wcale nie musi. Wiemy, że jest w nim czasem żądza zemsty, ale w wielu sytuacjach pokazuje również, że to, co robi spowodowane jest tym, by chronić swoich najbliższych, których kocha. A w tym momencie jest to najwyższy akt miłości.

Film nie wiele odbiega od książki, pełny jak zwykle magicznego świata, dużo w nim również humoru. Można powiedzieć, że Harry przejawia postawę dorastającego młodzieńca, który przeżywa różne rozterki, takie jak pierwsze miłości. Jak każdy nastolatek miewa lepsze i gorsze dni. Więcej jest w tej części dobra niż zła. Harry dostrzega, że w świecie czarodziejów i magii czai się wiele pułapek i niebezpieczeństw. Dlatego można wygrać w nim tylko miłością, prawdą i przyjaźnią.

6. część spotkała się, z dużą aprobatą Watykanu, znany krytyk „L'Osservatore Romano" Gaetano Vallini w wydaniu watykańskiego dziennika powiedział, że film „Harry Potter i Książę Półkrwi" jest „najbardziej udany z całej serii". Uważa również, że w tej części „wyraźna wydaje się linia demarkacyjna między tymi, co czynią dobro i tymi, którzy czynią zło, a czytelnikowi i widzowi łatwo jest opowiedzieć się tymi pierwszymi.” „Nie ulega wątpliwości, że należy czynić dobro. I rozumie się, że częstokroć opłacone to jest wysiłkiem i ofiarą".

Film skierowany raczej do nastolatków i starszych widzów. Nie jest niestety filmem dla młodszych, jeszcze nie ukształtowanych widzów.

Nie warto kupować kota w worku, bo a nuż wcale nie spełni oczekiwań. Inaczej ma się sprawa z „Kotem w butach”, o którym każdy co nie co wie (że kot niezwykły, lojalny wobec swojego pana, że historia niezwykła). No i niestety. W dzieciństwie nie przepadałam za tą bajką, ale dziś wolałabym, aby ktoś mi ją znów przeczytał niż miałabym jeszcze raz obejrzeć najnowszą produkcję. Wydawało się, że będzie przypominać „Czerwonego kapturka – prawdziwa historia”, ale niestety to tylko pozór tytułów.

Film bardzo słabiutki, fabuła bardzo niezaskakująca, syn młynarza biedak-Jaś za brzydki nawet jak na brzydkiego Jasia, kot za mało kotowaty, a księżniczka za mało księżniczkowata. Przesłanie filmu na sam koniec wypowiedziane – że liczy się miłość i przyjaźń –  za słabo ugruntowane w samej akcji i treści. Dialogi bardzo mało śmieszne (śmiech na Sali – wymuszony), na siłę wprowadzane teksty współczesne, odnoszące się do naszej kultury masowej nieudacznie.

Dla pokrzepienia jednak dam dwa plusy: za ciekawą muzykę i – jakkolwiek zabrzmi to dziwacznie – za scenerię: zamki, jezioro, bajkowość – to bardzo optymistyczne. Jednak w perspektywie całości – za mało.

Tak więc w dobrej wierze w Dobrej Strefie – nie polecam. Ani ja, ani Mariusz, ani dzieci. (Z kina wychodziły ze świadomością, że widziały lepsze bajki;-)

"Prawdziwa historia Kota w butach"

premiera 31.07.2009

reżyseria Anne Fletcher, prod. USA 2009

Właściwie film „przewidywalny” – taka bajka z wiadomym zakończeniem w stylu: zakład/układ – a potem miłość. A jednak gwarantuje półtorej godziny uśmiechu, odrobinę zamyślenia i ucztę dla osób lubiących klimat pięknych wysp i miasteczek… na Alasce.

Fabuła prosta: bardzo wymagająca szefowa Margaret (Sandra Bullock) w wydawnictwie za swoje odważne posunięcie w sprawach służbowych jest zagrożona przez deportację. Z tych opałów ratunkiem miałoby być małżeństwo. Spontanicznie wybiera więc swojego podwładnego od 3 lat pracującego dla niej (i wiedzącego o niej niemal wszystko). Aby przejść test (sprawdzający prawdziwość ich związku i zamiarów), wybierają się do domu rodzinnego Andrew (Ryan Reynolds) na obchody 90. urodzin babci. I co dalej? Dość łatwo dopisać scenariusz (choć z pewnymi lukami;-) Ale i tak polecam!

Z jednej strony typowa romantyczna komedia, dość przewidywalna, z drugiej - film z przesłaniem.

Dr Emma Lloyd prowadzi audycje radiowe, w których udziela porad na temat miłości. Potrafi zweryfikować na podstawie kilku zdań czy dany związek ma szansę przetrwać, czy lepiej od razu go zakończyć. Jednak czy jej rady są do końca przemyślane i skuteczne? Odpowiedź na to pytanie przynosi życie Emmy, kiedy postanawia wziąć ślub z idealnym dla niej mężczyzną. Idealnym - czyli poukładanym, rozważnym; gdyż romantyczna miłość istnieje według niej tylko w świecie marzeń, a rzeczywistość jest zupełnie inna. A skoro tak jest, to należy kierować się sprawdzoną teorią na temat miłości, np. wynikiem testu na zgodność charakterów.

Jednak życie spłatało jej figla, bo w urzędzie stanu cywilnego okazuje się, że Emma jest zamężna...

Film bardzo wesoły, można się pośmiać i rozluźnić, a przy okazji pomyśleć nad tym, co naprawdę istotne.