Bardzo się różnimy… – powiedziałam kiedyś Ukochanemu.
I to jest piękne! – odpowiedział, nawracając mnie na właściwy tok postrzegania.

Dlaczego ludzie nie wytrzymują ze sobą „póki śmierć ich nie rozłączy”, dlaczego drobiazgi w życiu codziennym bywają zdolne rozpalić pożar i spalić całą pracę dwojga ludzi, a z nią uczucie? Dlaczego kobiety tworzą sobie świat, w którym jest im dobrze samotnie, a mężczyźni dochodzą do wniosku, że „one są po prostu jakoś głupie”? Wcale nie dlatego, że oni są z Marsa, a one z Wenus i nie dlatego, żeby wojować, ale żeby się uzupełniać. Ale ten wyższy stopień komplementarności musi być poprzedzony nie tylko podstawową wiedzą, ale też wieloma dniami praktyk, rozczarowań czy komicznych nieporozumień. Bycie razem to praca, fascynująca przygoda i wyzwanie!
Kobiecość i męskość badana oraz zarysowywana może wydać się schematyczna czy dogmatyczna. Trochę jak Platońskie idee. Można by szukać odwzorowania w świecie, ale każdy jakoś będzie odstawał i czymś się wyróżniał. Wszak cóż piękniejszego nad człowieka? Ale formom warto się przyjrzeć.

Kobieta

Kobieta to przede wszystkim istota piękna, wrażliwa i spragniona adoracji. Najpierw przez swoich rodziców, później przez rówieśników – młodzieńców, aż w  końcu przez własne dzieci. Trochę egoistyczna? No, może. Skoncentrowana zdecydowanie bardziej na swoim małym świecie, na własnym wnętrzu, na otoczeniu. Zadowolona, gdy może pozostać w cieple swojego domu z najbliższymi osobami i cieszyć się ich obecnością. Szczęśliwa, kiedy może pomóc mamie/dzieciom/braciom/przyjaciołom choćby w drobiazgach. Spełniona, kiedy docenia się jej dyskretną obecność, jej delikatność i uczuciowość. A także jej siłę – niezwykłą wytrzymałość, zdolność do poświęceń, obrony ukochanych ludzi, szczególnie dzieci.

Mężczyzna

Mężczyzna to przede wszystkim siła. Inna siła od tej kobiecej. (Tak jak i inne jest piękno męskości, które kobiety po prostu „czują”, np. nazywając swojego lubego „pięknym” czy „przystojnym”.) Siła męska to wszystko, co łączy odwagę, szaleństwo, dzikość, porywczość, ale też wierność i zdolność kochania, oddania. Siła męska jest bardzo rycerska w swej głębi, spragniona celu, ideału. On musi mieć szeroką perspektywę: zdobywania świata, jego aktywność nie może być ograniczana, tłamszona. On wierzy, że może zdobyć wszystko, czego zapragnie. Szczegóły nie są czasem istotne. Chodzi o całość. Mężczyzna jest spełniony i zadowolony, kiedy zdobywa, kiedy może się wykazać, kiedy widzi efekty, kiedy może wciąż płonąć i nie wygasać.


Mówimy różnymi językami?

Stawiam pytanie, a już na myśl przychodzą mi wszystkie rozmowy zasłyszane czy wypowiedziane. Jak bardzo jeszcze różnią się nasze języki? Czasem niewiele. „Dawniej” (nie wiem sama, co znaczy owo „dawniej”) w większości przeklinali chłopcy. Oni przecież muszą odreagować, są bardziej wulgarni i agresywni. Dziś – nie wiem, ostatnio nie widzę różnicy. A szkoda! Bo o ile wulgaryzm w ustach faceta (z rzadka, uzasadniony okolicznościami i przy naprawdę zaufanych osobach) bywa do przełknięcia, o tyle w ustach dziewczyny, czyni z niej co najmniej babę jagę, nie księżniczkę. I jakoś uwłacza idei kobiecości.

Ale z grubsza nie o styl języka chodzi, choć oczywiście, można by podkreślić, że kobiety zwykle wypowiadają się pełniejszymi zdaniami, mają bardziej ubogacone słownictwo i milszy styl, ale to nie jest reguła. Ma zbyt wiele wyjątków. Zbyt wielu wybitnych panów-humanistów i retorów na świecie…

A co z językami obcymi? Kobietom przychodzi to jednak dużo łatwiej. (Nie pamiętam, z których badań tak wynikło, ale wynikło. Wiem też z obserwacji.) Mają więc umysł bardziej przystosowany do przyswajania reguł, dźwięków, rozpoznawanie głosek i konstrukcji. Mają przecież bardziej wyczulone zmysły od mężczyzn. Wszak nie kto inny jak one muszą opiekować się dziećmi: usłyszeć, gdy w nocy się budzą, rozpoznać znaczenie danego głosu/płaczu. Są specjalistkami nie tylko od filologii.

Ale sednem naszych języków jest jednak sposób ich użycia. W jakim celu ona mówi, a w jakim on? Powszechnie wiadomo, ze dziewczyny są bardziej rozgadane, po prostu gaduły, które trzeba uciszać na lekcjach albo rozsadzać w ławkach. Przekonują się też o tym rodzice, bo jednak dziewczynki szybciej powiedzą cokolwiek od chłopców (choć znów rozwój to sprawa bardziej złożona i indywidualna). Dlaczego więc aż tyle mówią? Ano dlatego, że dla nich rozmawianie jest sposobem wyrażania siebie, sposobem uzewnętrzniania swoich emocji i stanów. Kobiety są z reguły ekstrawertykami, zatem mówienie umożliwia im przeżywanie swoich myśli i doświadczeń, a dodatkowo jest to ważny aspekt komunikacji. A cóż piękniejszego niż podtrzymywanie relacji? Mężczyźni, dla odmiany, są częściej introwertykami, dla których język jest sposobem komunikacji, ale bez podtrzymywania relacji, a także sposobem przekazywania wiadomości, informacji. Facet nie pisze długich SMSów czy maili, nie musi godzinami rozmawiać przez telefon (wystarczy konkret: co, po co?), nie musi nawet przy piwie snuć długich wywodów, może pomilczeć, chce, musi. I co istotne: słowa dla mężczyzny są niemalże jak obietnica. Dla niego tak, znaczy tak. On nie chce powtarzać dwa razy, bo zna wartość słowa, czego niestety, kobietom często brakuje… (I tu bardzo często dochodzi do nieporozumień!)

Od razu też jednak obalam generalizację. Mężczyźni potrafią się uzewnętrzniać, opowiadać o sobie, choć jest to dla nich o wiele trudniejsze. Ciężko jest im mówić o sobie, mówić „ja…”, ale przy naprawdę najbliższej osobie potrafią, co często zamiast wdzięczności i podziwu ze strony kobiet, kończy się zarzutami: „a jednak! Dlaczego? No wiesz co?!...”
Zatem wieczorem, kiedy kobieta będzie chciała ze szczegółami zrelacjonować miniony dzień, on po prostu będzie chciał obejrzeć film i przeżyć wszystko wewnętrznie, po swojemu. Złoty środek? Rozumieć. I kochać. A środek sam się u-środkowi.