Wisława Szymborska Przy winie

Bardzo kobiecy wiersz. Nie tylko dlatego, że autorką jest wybitna polska poetka i noblistka – Wisława Szymborska, a osobą mówiąca w utworze – bez wątpienia przedstawicielka płci pięknej. Moim zdaniem ten wiersz jest kobiecy przede wszystkim dlatego, ponieważ doskonale ukazuje to, co jest wpisane w naturę każdej Kobiety – pragnienie bycia piękną, akceptowaną, kochaną.

Spojrzał, dodał mi urody

a ja wzięłam ją jak swoją.

Szczęśliwa, połknęłam gwiazdę.

Jak rewelacyjnie pisała Stasi Eldredge w Urzekającej, Kobieta pod wpływem miłości rozkwita. Nawet jeżeli wcześniej mogła wydawać się zupełnie przeciętna albo wręcz mało atrakcyjna, zaczyna rozświetlać Ją wewnętrzny blask, a piękno, którym promienieje, ogarnia każdego, kto znajdzie się w pobliżu. Nie chodzi wcale o walory fizyczne: długie, gęste włosy, ładne nogi, zgrabną sylwetkę. Dla Kobiety niezmiernie istotna jest bowiem świadomość, że jest wspaniała i jedyna w swoim rodzaju. Że ma coś, co w wyjątkowy sposób wyróżnia Ją spośród innych kobiet, coś tylko dla Niej charakterystycznego, co budzi w kimś podziw. Równocześnie ma jednak tendencję do przesadnego samokrytycyzmu. Koncentrując się na swoich mankamentach, często nawet nie zdaje sobie nawet sprawy z własnych zalet. Jest zaskoczona, kiedy On zachwyci się Jej uśmiechem, kształtem dłoni, miękkością włosów, jakimś małym gestem. Pomaga dostrzec w Niej to, co najpiękniejsze. I właśnie ten sposób… On dodaje Jej urody.

Pozwoliłam się wymyślić

na podobieństwo odbicia

w jego oczach. Tańczę tańczę

z zatrzęsieniu nagłych skrzydeł.[…]

Śmieję się, przechylam głowę

ostrożnie, jakbym sprawdzała

wynalazek. Tańczę, tańczę

w zdumionej skórze, w objęciu,

które mnie stwarza.

Ostatnio czytając książkę do poduszki, natrafiłam na takie zdanie „Każda z dwóch kochających się istot nieświadomie i mimo woli kształtuje się według wymagań drugiej, pracuje nad tym, by upodobnić się z ideałem, który widzi w drugim sercu…”.  Ładne i… prawdziwe.

Kiedy Ona jest w Jego ramionach, czuje się szczęśliwa, wybrana. Bo gdy spojrzy w Jego oczy, widzi w nich szczery zachwyt. Dostrzega też odbicie kobiety – pięknej, wspaniałej, silnej, czułej… I nagle okazuje się, że ta kobieta to… Ona! Nie poznaje samej siebie! Jeszcze niedowierzając, chce dorównać temu cudownemu obrazowi, jaki On stworzył. Z wolna zaczyna jednak inaczej postrzegać swoją osobę – jako wyjątkową. To niespodziewane odkrycie i wypływająca z niego radość rozpierają Jej serce tak, że unosi się ponad rzeczywistość – już nic nie jest nudne, smutne, za trudne. Jest jak barwny motyl, delikatny, lekki, zwiewny.

Stół jest stołem, wino winem

w kieliszku, co jest kieliszkiem

i stoi stojąc na stole.

A ja jestem urojona,

urojona nie do wiary,

urojona aż do krwi.[…]

Ewa z żebra, Venus z piany,

Minerwa z głowy Jowisza

były bardziej rzeczywiste.

I wtedy pojawia się pytanie: jaka właściwie jest Jej prawdziwa natura? Czy to ta, którą zna (lub wydaje jej się, że zna) czy też ta przez Niego „urojona”? A może jedna i druga? Do tej pory Ona była przekonana, że nic, ale to nic na świecie nie jest tak pewne jak to, że JEST. Oraz – JAKA jest. Ale teraz właśnie to wydaje się najmniej pewne…

Mówię mu, co chce: o mrówkach

umierających z miłości

pod gwiazdozbiorem dmuchawca.

Przysięgam, że biała róża,

pokropiona winem, śpiewa.

Kochająca kobieta czuje potrzebę bycia integralną częścią życia swojego Mężczyzny. Lubi z Nim rozmawiać o wszystkim – o Jego pracy, pasjach, sukcesach kłopotach. O wspólnej, bliższej lub dalszej, przyszłości. O każdym, nawet najmniejszym elemencie rzeczywistości, który w jakikolwiek sposób się z Nim łączy. Bo Ona chce czuć, że jest Mu potrzebna, że daje Mu wsparcie nie tylko swoją radą, ale nawet samą tylko obecnością. Obdarza Go swoim pięknem. A On poprzez Nią utwierdza się w swojej męskości tak, jak Ona umacnia się w kobiecości.

Kiedy on nie patrzy na mnie,

szukam swojego odbicia

na ścianie. I widzę tylko

gwóźdź, z którego zdjęto obraz.

Starotestamentowa Oblubienica deklaruje: „Mój miły jest mój, a ja jestem jego”, szuka swojego Ukochanego oraz chce być w Jego oczach piękna. Jest to część Jej własnego „JA”. Podobnie czuje każda kochająca Kobieta – wieki temu, dzisiaj, za tysiąc lat.