Czarodziejska Góra, 10 II 2012

Droga moja Przyjaciółko!

Straszne mrozy nastały tu u nas, na górze. Wreszcie opanowałam technikę okrywania ciała przed zimnem i mogę napisać do Ciebie ze słonecznego jeszcze tarasu!

Widok mam przed oczami osobliwy: góry całe pokryły się milczeniem, wszystko wokół jest takie tajemnicze i budzące z jednej strony niepokój, z drugiej— ukojenie. To ta swoista gra, jaką góry prowadzą z człowiekiem. Wołają ku sobie, a jednak uczą pokory, odpychają w najmniej oczekiwanych momentach. Zupełnie tak, jak ludzie, chciałoby się powiedzieć. Ale to już inna bajka.

Klimat u nas wciąż wymagający, człowiekowi wydaje się, że już się przyzwyczaił, a tu nagle chwyci taki mróz i na nowo trzeba ustalać swoją rutynę. Na dole pewnie też wielka zima? Już widzę te zatłoczone miejskie autobusy, wiozące przemarzniętych pasażerów… Zima w mieście— nie zazdroszczę. Choć pod śniegiem nawet najbardziej zszarzałe miasto nabiera koloru. Biel wszystko wygładza.

Ta cisza wokół wkrada się do wewnątrz, wypełnia każdą komórkę mojego ciała i umysłu. Inaczej patrzy się na wszystko, jakby to powiedzieć… chłodniejszym okiem? Tak też myślę o Tobie i o Michale, o tej całej sytuacji. I zastanawiam się, czy on nie jest zwykłym tchórzem! Tak bez owijania w bawełnę, bez tych teorii wyjaśniających, usprawiedliwiających. Może jest po prostu tchórzem i boi podjąć się takiego odpowiedzialnego zadania, jakim jest założenie rodziny, wejście w związek małżeński. Bo to jest trudne i trzeba mieć w sobie wiele nadziei, wiele wiary, miłości. Stach przed porażką, przed niesprostaniem wymaganiom może paraliżować. To bardzo ludzkie uczucie: strach. Ale od tego człowiek dostał rozum, żeby nie powodować się jedynie uczuciami, żeby rozpoznać, kiedy warto zaryzykować. Zaraz przypomina mi się Pascal i to ryzyko, jakim jest wiara. Przełóżmy analogię z ważeniem racji „wierzyć czy nie wierzyć” na Waszą obecną sytuację.

Na jednej szali: życie we dwoje bez przysięgi małżeńskiej przed Bogiem (a ileż można być tylko czyjąś dziewczyną?), ze zobowiązaniem, ale jednak „nieprzypieczętowanym”, bez większej pewności, że tak już będzie zawsze; wspólne sprawy, ale jednak nie do końca, bo nie ma jeszcze przejścia od „ja”, „ty”, do „my”, zamiany „mojego czasu” na „nasz czas”; radość bez dopełnienia; z drugiej strony: w przypadku niepowodzenia rany nie są tak dotkliwe jak wtedy, kiedy człowiek komuś zawierzy w zupełności; brak tak wielkiego ryzyka, to i mniejsza strata „jakby co”; mniej ciążących obowiązków.

Na drugiej: sakramentalne „tak” i wszelkie „przywileje”, które z tego wypływają, większa pewność (co oczywiście nie znaczy, że zupełna), pełniejsza miłość, radość… krótko mówiąc: więcej „przywilejów”, ale też więcej obowiązków, więcej radości, więcej możliwego smutku.

(Swoją drogą to bardzo interesująca zależność: wzrost możliwej radości powoduje wzrost możliwego smutku, tego typu przeciwieństwa wydają się wzrastać proporcjonalnie, a nie wprost proporcjonalnie. Warte to przemyślenia i głębszego zbadania.)

Dwie szale, a wybierać trzeba, tertium non datur (trzecim wyjściem mogłoby być rozstanie, ale to właśnie nie wchodzi w grę, jak rozumiem). Mniejsze ryzyko i mniejsza radość, czy większe ryzyko i większa radość? Albo-albo. Brak wyboru też jest wyborem, wiadomo.

Ciekawe, co by zrobi Michał, gdyby stanął przed tym albo-albo? Coś podejrzanego jest w pomyśle, żeby go przed takim albo-albo postawić wbrew jego woli. To chyba jest tak, że człowiek musi pozwolić „przyjść” do siebie takiej alternatywie rozłącznej, musi mu się ona jakoś „objawić”, jakkolwiek to brzmi. Kiedy gotowa zostanie podsunięta pod nos, myślę, że nie będzie niosła ze sobą takiej siły perswazyjnej, jak wtedy, gdy się samemu ją odkryje. Ale ileż można czekać na takie „objawienie”? Jak pogodzić ze sobą racje dwóch osób w tak osobliwej materii? Nie mam pojęcia.

Tak poza wszystkim, wydaje mi się, że na mężczyzn argument z tchórzostwa zazwyczaj działa; sprzeciw „ja? tchórzem?!” mobilizuje do działania, a jak człowiek zaczyna działać, to nowe możliwości same się zjawiają, poszerzają się horyzonty myślenia.

Także możliwe, że pokochałaś tchórza. Możliwe też, że nie, a ja zbyt upraszczam. Ale jak to mówią „w każdym żarcie jest trzy trzecie prawdy”, w każdym sądzie choć kropelka prawdy, więc coś jest na rzeczy.

Zapatrzyłam się na góry i zgubiłam wątek, myśli mi gdzieś uciekły. Przesyłam więc dla Ciebie i dla Michała dużo ciepła, choć stąd łatwiej posłać bryłę lodu.

Trzymaj się ciepło,

Twoja Zofia