„Wspólna historia dwojga ludzi, mężczyzny i kobiety jest książką, której wszystkie strony przepełnione są miłością…” /zasłyszane/

Chcesz zobaczyć, jak wygląda twoja książka?

Dawno, dawno temu… (a może nie był to tak odległy czas) poznali się… Ona i on… W piaskownicy/ na uczelni/ w kościele – miejsce spotkania  i wszelkie okoliczności były wyjątkowe, bo taka jest każda historia…
Jak to mogło się dalej rozwinąć? Pierwsze spotkanie z Ukochanym/Ukochaną: wielka niewiadoma, lekki stres, zdenerwowanie. Pierwsze, może ukradkowe spojrzenie. Pierwsza rozmowa… Pierwsza… Pierwsza… Można by wymieniać w nieskończoność.

Co było później? Drugie spotkanie z Ukochanym/Ukochaną. Wielka niewiadoma nadal bardzo ekscytująca… Drugie, może śmielsze, spojrzenie… Druga rozmowa… Druga…. Druga… Można by wymieniać w nieskończoność…

Co było później? Kolejne spotkanie z Ukochanym/Ukochaną. Pod tą wielką niewiadomą zaczyna być coraz mniej tajemnicy. Kolejne spojrzenie... Może nie zwraca się już na nie uwagi? Kolejna rozmowa dłuższa/krótsza, na mniej/bardziej poważne tematy lub… może jej brak.  Kolejna… Kolejna…. Można by wymieniać w nieskończoność…

Patrząc na ten schemat nasuwają się pytania: Czyżby miłość wygasała? Gdzie tamte emocje? Gdzie ciekawość? Gdzie zachwyt? Gdzie to szybsze bicie serca? Ktoś mi kiedyś powiedział, że okres, w którym zakochani potrafią wpatrywać się w siebie godzinami, przemija.

Zauroczenie pojawiające się na samym początku powoduje, że gloryfikujemy drugą osobę. W tym czasie wady pozostają jakby w ukryciu. Często zdajemy sobie z nich sprawę, ale „czymże one są w stosunku do tego Piękna, które odkrywamy w Ukochanej, Ukochanym?”. Te pierwsze spojrzenia zakochanych wyrażają najczęściej szczęście, które powstaje ze świadomości bliskości drugiej osoby.

Jak to natomiast wygląda w związkach istniejących rok, dwa, trzy, pięć, dziesięć lat? Czy wielość przeżytych w tym czasie nie tylko chwil radosnych, ale także momentów prób nie uzdalnia do czegoś więcej? Czy te doświadczenia nie przynoszą jeszcze pełniejszego obrazu?

Po dłuższym czasie to spojrzenie, może nawet krótsze, ale jakże głębokie, wyraża nie tylko zachwyt nad wyjątkowością drugiej osoby, ale przede wszystkim akceptację jej słabości, tego wszystkiego co wydaje się być trudnością. Dopiero tutaj można pełniej mówić o zachwycie całą osobą, o zaufaniu…, o tym wszystkim, co składa się na Miłość.

„Małżeństwo wymaga od kobiety i mężczyzny gotowości do dzielenia się każdego dnia całym programem życia ze swoim współmałżonkiem” /Familiaris consortio/

„Przez pierwsze miesiące rozmawialiśmy bez przerwy, a teraz…”, „Na początku mówiliśmy tylko o poważnych sprawach: o celach, które sobie stawiamy, o relacji, jaka między nami się powstaje, o możliwych sposobach jej rozwoju. Obecnie nie ma to już miejsca tak często”.

Czy tak to powinno wyglądać? „Miłość można znaleźć w książce zwanej życiem, które jest jej naturalnym środowiskiem..”. To właśnie to jest to miejsce, w którym ona dojrzewa. Rozmowy dotyczące codzienności powinny być nieodłączną jej częścią. Mówi się, że: „Miłości nie poznaje się po słowach, ale po czynach”. To właśnie codzienność powinna być miejscem weryfikacji tego, co założyliśmy sobie podczas tych ‘poważniejszych’ rozmów. Warto dyskutować o wspólnej przyszłości, o planach, które chce się zrealizować, ale na tym nie można poprzestać. Każda/ każdy z nas chce stawać się towarzyszką/towarzyszem życia drugiej osoby. Należy więc odpowiedzieć sobie na pytanie: Co na to ‘życie’ się składa?  Czy są to tylko marzenia, pragnienia, ambicje? Nie. Relacje z innymi, z Bogiem, szkoła, praca oraz inne aktywności są równie ważnym jej elementem. Musimy uczyć się współtowarzyszenia na tej drodze. Tej umiejętności nie nabywa się automatycznie podczas Sakramentu Małżeństwa. To jest efekt naszej pracy nad sobą, ze sobą, z Bogiem. Tylko w ten sposób będziemy mogli sprostać temu zadaniu stawianemu nam przez Kościół.

Miłość i trudności

Czas ‘chodzenia’ czy narzeczeństwa nie jest wcale łatwym czasem. Wydawać się może, że byłby to okres ‘nie do przejścia’, gdyby nie było w nim Miłości.

Przyjmując pół roku temu pierścionek zaręczynowy, którego jednym z elementów była róża, zgodziłam się rozpocząć kolejny etap na wspólnej drodze. Czego symbolem był dla mnie ten kwiat? Początkowo uważałam, że miał on oznaczać proces mający miejsce w naszym życiu, a szczególnie wtedy, gdy pojawia się obok nas osoba, na której coraz bardziej nam zależy. Miał być to czas, w którym kobieta ze stokrotki przemienia się w piękną różę, kiedy z dziewczynki zaczyna przeradzać się w dojrzałą kobietę. Podobnie jest z chłopcami, którzy zaczynają stawać się mężczyznami. Taka interpretacja nie jest jednak wyczerpująca. Jest jeszcze coś o czym należy pamiętać. Róża ma kolce, ale czy to wpływa na to, że przestaje być piękna? Podobnie jest z miłością, w której nie brakuje trudnych chwil. Przejście przez ten niełatwy czas może uzdalniać nas do jeszcze większej miłości, do jeszcze większej świadomości jej wartości. Należy pamiętać o tym, by w czasie próby nie wycofywać się. Możemy zwolnić kroku, zapytać Boga o wskazówkę, ale należy iść dalej. Mimo trudności, mimo naszej słabości nie powinniśmy się poddawać.

„Miejmy odwagę kochać tak bardzo i poznawać tak bardzo, aby umieć kształtować piękny obraz miłości, zatopiony w oddaniu, wbrew temu co nam usiłuje wmówić świat. Nie bójmy się żyć w miłości ku drugiemu Ja, bo prawdziwe bycie dla ukochanej osoby, to przygoda piękna i warta ryzyka”. /Rafał Szwedowicz SDB/