Własny pokój to książka, którą z czysty sumieniem mogę polecić szóstoklasistom lub gimnazjalistom, ale najlepiej tym z pierwszej klasy.

 

Powieść Barbary Ciwoniuk to historia trzynastoletniego Zacha i jego przyjaciół. Historia momentami zabawna, momentami przygnębiająca.

 

Zach wychowuje się w rozbitej rodzinie. Jest jedynakiem. Mieszka z matką. Niestety z ojcem spotyka się tylko parę razy w roku. Poważna choroba, na którą zapada matka naszego bohatera, zmusza ją do wyjazdu do Stanów, a jej syna do zmiany szkoły i przeprowadzki do taty. Z ogromnym żalem opuszcza kochanego dziadka, kolegów i swojego ulubionego nauczyciela historii - Hanibala. Nie traci jednak z nimi kontaktu. Jest to dla niego o tyle ważne, że nie zamierza nawiązywać nowych znajomości z kolegami z nowej klasy. I w tym miejscu autorka - moim zdaniem - powieliła bardzo popularny, ale chyba bardziej w amerykańskich filmach niż w polskich szkołach, schemat. Otóż w nowej klasie jest dziewczyna imieniem Dorota - najlepsza uczennica, pupilka wychowawczyni, której bardzo nie podoba się obecność Zacha w klasie. Jest jej zdaniem zbyt bystry, nie potrzebuje jej pomocy tak, jak dotąd reszta klasy, ale przede wszystkim nie stara się z nią zaprzyjaźnić. Stąd wynikają różnego rodzaju nieprzyjemne dla Zacharego konsekwencje, których finał jest jeszcze bardziej zaskakujący. Niestety, nie zdradzę go.

 

Obok historii Zacha rozgrywają się losy jego przyjaciela Alfiego. Pochodzi on z wielodzietnej rodziny, w której imprezy alkoholowe są na porządku dziennym. Sytuacja rodzinna jest powodem problemów w szkole, a również zmusza go do podejmowania, nie zawsze uczciwych, kroków. Jednak dzięki pomocy Zacha udaje mu się poprawić oceny i zrozumieć, że nie musi żyć tak, jak żył do tej pory.

 

Barbara Ciwoniuk, Własny pokój, wyd. Znak, Kraków 2011