Gary Chapman, Pięć języków miłości, Oficyna Wydawnicza LOGOS, Warszawa 2010.

„Miłość po ślubie nie musi wygasnąć” zapewnia we wstępie do swojego dzieła Chapman. Wręcz przeciwnie, może zapłonąć ogniem tak silnym i wielkim, jak nigdy wcześniej. Ale by tak się stało, płomień ten należy nieustannie podsycać.

Fakt, że międzyludzkie relacje wymagają ciągłych starań, by mogły trwać i rozkwitać, nie budzi raczej szczególnego zaskoczenia. Każdy, kto ma już za sobą udział w jakimkolwiek kursie przygotowującym do małżeństwa, o pogląd taki zapewne się otarł. Bo przecież nawet wyhodowanie małej roślinki wiąże się z systematycznymi działaniami pielęgnacyjnymi – czyż więc mogłoby być inaczej w przypadku czegoś o wiele bardziej skomplikowanego i (przynajmniej z założenia) trwalszego, jak np. małżeństwo?

Chociaż jednak sama potrzeba nieustannego podsycania ognia miłości nie budzi wątpliwości, realizacja tego założenia w życiu codziennym nie jest już tak prosta. Wracając do florystycznej analogii – wystarczy pobieżne rozeznanie w świecie roślin, by wiedzieć, iż zupełnie innych zabiegów wymaga wyhodowanie kaktusa, a innych fiołka, czy storczyka. Podobnie jest z ludźmi – choć generalnie wszyscy mają podobne potrzeby (jak np. potrzeba kochania i bycia kochanym), realizują je na różne sposoby.

Co zatem możesz zrobić, by twój współmałżonek czuł się kochany i doceniany?

Chapman udziela prostej odpowiedzi – musisz poznać i zrozumieć język ukochanej osoby, a następnie nauczyć się wyrażać swoje uczucia we właściwym dla niej dialekcie. Nie każdy mężczyzna zrozumie bowiem, że wielogodzinne wspólne milczenie w blasku księżyca jest wyrazem najgłębszych uczuć. Nie każda kobieta poczuje się adorowaną księżniczką, gdy mąż umyje jej samochód.

Po czym można zatem rozpoznać język partnera? Jak używać go na co dzień?

Zainteresowanych odsyłam do Pięciu języków miłości.