Tym razem trochę o szczerości, ale tej najprawdziwszej szczerości, jaką posiadają tylko dzieci. Otóż z tego, co zdążyłam zauważyć, w świecie dziecka nie ma jeszcze w pełni ukształtowanych schematów, blokad, zasad kultury i konwenansów, które powinien zachowywać w towarzystwie.

One po prostu mówią, to co myślą, a ich myślenie czasem zaskakuje, zadziwia, śmieszy, a co niektórych wprawia w zakłopotanie. Otóż pewnego pięknego popołudnia przyszła mama odebrać Jurka. Chłopiec był pochłonięty zabawą i zanim spostrzegł, że mama jest w sali, to Kacper (najbardziej szczery chłopiec w grupie) krzyknął: „Ej, Jurek babcia po ciebie przyszła!”

Tu nastąpiła chwila ciszy. Myślałam, że się zapadnę pod ziemię. Nie wiedziałam, co mam powiedzieć, więc tylko serdecznie się uśmiechnęłam, wzięłam Kacpra na bok i wytłumaczyłam mu, jaka jest prawda. Od tamtej pory Kacper już wie, jak wygląda mama kolegi i że mamy się od siebie różnią, chociażby na przykład wiekiem.

Na koniec przychodzi mi na myśl fragment Listu do Koryntian: „Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce.”  (1Kor, 13; 11)