Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że w Dobrej Strefie promujemy dobre książki, ale mimo to muszę napisać o powieści, która według mnie nie jest dobrą. To znaczy pod wieloma względami „Jedz, módl się, kochaj” może się podobać. Nie jest przesadnie obszerna, czyta się ją szybko, co ułatwia duża ilość rozdziałów, jest napisana prostym językiem, ale przede wszystkim opowiada o kobiecie, która jest w „dołku” psychicznym. Temat książki bardzo modny i bardzo chwytliwy, ale od początku.

Liz - głównej bohaterce książki niczego nie brakuje - ma kochającego męża, świetną pracę, która pomaga jej w realizowaniu swojej pasji - podróżowaniu, zarabia kupę pieniędzy, o czym świadczy wielkie mieszkanie na Manhatanie i dom pod Nowym Jorkiem. Wydawać by się mogło: istna sielanka. Dla Liz to jest jednak za mało, czegoś jej brakuje, dusi się w związku.  W końcu postanawia rozwieść się z mężem, spotyka się z młodszym od siebie mężczyzną, z którym jednak po czasie też się rozstaje. Aby wyleczyć się z depresji, postanawia udać się w roczną podróż, by zwiedzić Włochy, Indie i Indonezję. W każdym z tych miejsc chce znaleźć to, czego nie mogły dać jej Stany Zjednoczone. W Rzymie cieszy się nauką włoskiego i rozkoszuje się typowym włoskim jedzeniem; w Indiach postanawia odnaleźć Boga, w którego - jak podkreśla - zawsze wierzyła (pochodzi bowiem z katolickiej rodziny). Cztery miesiące swojej wizyty w Indiach poświęca medytacjom, mantrze, praktykuje jogę. W Indonezji próbuje odnaleźć równowagę między luzem, którego nauczyła się we Włoszech a pobożnością, którą odnalazła w Indiach.

Co w takim razie nie podoba mi się  tej książce? Dlaczego uważam ją za kiepską, skoro wydaje się być bardzo przyjemną? Otóż dlatego, że pierwsze skojarzenie, jakie nasuwa mi się po przeczytaniu książki Elizabeth Gilbert, to serial „Sex w wielkim mieście”. Przedstawia ona według mnie dokładnie tę samą mentalność. Mentalność kobiety wiecznie niezadowolonej z życia, nie potrafiącej cieszyć się tym, co ma. Potrzebującej, przepraszam za kolokwializm, dziwacznych metod, aby odnaleźć siebie. Liz bowiem sama do końca nie wiedząc czego chce, zniszczyła swój wieloletni związek z mężem, nie potrafiła z nim porozmawiać o swoich problemach, ba (!) nawet nie próbowała. Mało tego będąc katoliczką, poczuła potrzebę praktyk buddyjskich, by odnaleźć Boga, nie próbowała szukać pomocy w rodzinie czy Kościele.

Nie jestem specjalistką od depresji, nie jestem nawet studentką psychologii, ale wydaje mi się, że nie przy pomocy rozwodów i dalekich, kosztownych podróży leczy się depresję. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że podróże, zwłaszcza udane, poprawiają samopoczucie i pomagają „naładować  akumulatory” przed kolejnymi wyzwaniami. Jednak Liz nie wiedziała do końca, czego szuka i czego pragnie od życia. Sama podkreśla, że jej mąż nie zrobił nic złego, nie zdradził jej, nie bił, nawet nie przestał jej adorować, coś po prostu było nie tak. Czy Liz w końcu znalazła siebie? Tego nie zdradzę.

Elizabeth Gilbert Jedz, módl się, kochaj: czyli jak pewna kobieta wybrała się do Italii, Indii i Indonezji w poszukiwaniu wszystkiego, REBIS, Poznań 2007